Wychowanie do radości życia

Artykuły » Wychowanie do radości życia

Wychowanie do radości życia
Alicja Żywczok
Wydawnictwo Akademickie „Żak”
Warszawa 2004

Czyste czy szczęśliwe?

Humorystyczne powiedzenie, że dziecko jest czyste lub szczęśliwe ma swoje uzasadnienie w rzeczywistości. Większość rodziców też ciągle zmuszona jest do dokonywania wyborów i ciągłego zastanawiania się co dla mnie ważne w procesie wychowania, co chcę osiągnąć, jakie cechy osobowości dziecka chcę wspierać, a które raczej modelować, czy wyciszać. Zastanawiamy się więc, czy ważniejsze jest doświadczenie małego odkrywcy, czy czyste, markowe spodenki. Czy uchronić od nieprzyjemnego upadku, czy pozwolić nabrać doświadczenia w niegroźnym zdarzeniu. W którym momencie ingerować w interakcji dwóch maluchów. Ważniejsza dyscyplina, czy uśmiech na buzi dziecka. Takie i wiele innych pytań zapewne Tobie – poszukujący Rodzicu – już nieraz przemknęły przez głowę.

Niestety nie ma jednej odpowiedzi, dobrej dla wszystkich dzieci i wszystkich rodziców, dlatego zmuszeni jesteśmy poszukiwać wartości w nas samych. Tylko poprzez wewnętrzną zgodę jesteśmy w stanie przekazać swojemu dziecku to, co uważamy za wartościowe.

Chciałabym  jednak zwrócić uwagę na rolę radości w procesie wychowania i zaproponować wspaniałą lekturę Alicji Żywczok „Wychowanie do radości życia” (Wydawnictwo Akademickie „Żak”, Warszawa 2004). Książka kierowana do rodziców, pedagogów i wychowawców podkreśla olbrzymią rolę radości i szczęścia w kształtowaniu postaw życiowych młodych ludzi. Przytacza przykłady z historii szkolnictwa podkreślając doskonałe rezultaty wychowawcze ośrodków nastawionych na pielęgnowanie mądrej radości i zachwytu nad otaczającym nas światem. Przytacza również definicje i zakres różnych terminów związanych z filozofią szczęścia i radości pomagając uchwycić istotę tematu. I tak od zwykłego  codziennego uśmiechu za autorką podążamy w świat ludzi szczęśliwych wewnętrznie, zadowolonych ze swojego człowieczeństwa, miejsca i czasu, w którym przyszło im żyć. Autorka nie tylko wskazuje zalety takiego kierunku pedagogicznego, ale również niezwykle subtelnie namawia do własnego rozwoju nas (dorosłych), którzy dla naszych dzieci stanowimy przykład:

„Afirmacji życia uczymy tak, jak człowieczeństwa: przez „pochłanianie” dobra drugiej osoby i rozwijanie w sobie szlachetnych pobudek, przez radość z pomocy udzielonej koledze, pogodne przyjacielskie rozmowy, a także przez zachwyt nad tajemnicą życia i podziw dla jej naturalności, czasem zaś przez autentyczną wolę doskonalenia własnej wrażliwości.” (str. 153)

IG